اینکه پیش از تأسف و ناراحتی ، بهت زده بشوی و همانطور چشم بدوزی به صفحه تلویزیون ، اینکه دوربین بدجنس سالن مسابقات، در نمایی از بالا ، قهرمان دوست داشتنی ات را ، حیرت زده و خسته آنطور بچسباند به تشک کشتی و غم و غصه عالم را آوار کند روی دلت ، اینکه حریف، بیشتر از خود «حمید» بهت زده باشد و باورش نشود که سوریان ،کُشتی 7 بر صفر بُرده را در چند ثانیه باخته است ، اینکه مجری پر حرف تلویزیون دست از سر اعصاب بینندگان بر ندارد و سه چهار بار پشت سر هم از کارگردان بخواهد تصویر لحظه شکست «نابغه» را پخش کند تا کارشناس برنامه مدام از ترشح اسید لاکتیک بگوید، اینکه ... هیچکدام از اینها بهانه خبری «گزارش از شخص» امروز نیست. بهانه گزارش امروز ، مظلومیت قهرمان هفت ستاره کشتی جهان است که پای حرص و ولع و اصراری که ما برای دریافت طلای هشتم جهان داشتیم سوخت .اصلاً بهانه گزارش امروز چهره عرق کرده پهلوان و نگاه حسرت بار اوست که جلوی دوربین ، جلوی چشمهای حیرت زده ما داشت جایی نامعلوم را می کاویید تا بلکه دلیل این جور زمین خوردنش را پیدا کند.
شاگرد حاج عبدالله
بچه «شهر ری» کوچکترین عضو خانواده 8 نفره «سوریان» است. سوریان ها از پدر بگیرید تا «حمید» همه ورزشکار و بخصوص کشتی گیر بودند. برادر هایش اگر چه در کسب افتخار به پای «داداش کوچیکه» نرسیدند اما در شهر ری برای خودشان اسم و رسمی در کشتی داشتند و تشویق های شان سبب شد «حمید» هم پایش به سالن کشتی باز بشود. از سال 76 که پا به 12 سالگی گذاشت زیر نظر« حاج عبدالله زارع» کشتی را آغاز کرد و تا وقتی که موفق شد به مسابقات بین المللی راه پیدا کند زیر نظر همین مربی زحمتکش و البته برادرش «محسن» تمرین می کرد. نابغه 31 ساله کشتی جهان 15 سال پیش برای نخستین بار دو بنده تیم ملی نوجوانان را پوشید. سال 86 قهرمان کشور شد و پس از آن توانست در بوداپست مجارستان برای نخستین بار مدال طلای جهان را بگیرد. قهرمانی جهان و مدال طلا را دو سال دیگر هم تکرار کرد تا به قول فوتبالی ها با سه قهرمانی پی در پی در عالم کشتی «هت تریک» کرده باشد. سالهای 2009 ، 2010 و 2014 نیز سه طلای جهانی دیگر به دست آورد در حالیکه در المپیک 2012 لندن نیز نخستین طلای تاریخ کشتی فرنگی ایران را به دست آورده بود. سوریان با همین 7 مدال طلا و بدون در نظر گرفتن طلاهای آسیایی و یا قهرمانی جوانان جهان به افسانه ای در کشتی ایران و جهان تبدیل شد که بسیاری معتقدند این افسانه دیگر تکرار نخواهد شد.
حاشیه ها
ورزشکار خوش اخلاقی است که نمی شود اطرافش حاشیه های خاص را پیدا کرد. می گویند جز کشتی سرش به ساخت و ساز و زندگی اش گرم است اما قهرمان در این حد و اندازه که باشی محال است برایت حاشیه نتراشند. شاید بزرگترین حاشیه غیر ورزشی زندگی «سوریان» سال 88 بود که مدال طلایش را در مراسمی به رئیس جمهور سابق تقدیم کرد. آن مراسم و اهدای مدال بعدها به حاشیه دردسر ساز زندگی «حمید» تبدیل شد. یک خبرنگار ورزشی در این باره نوشت: «به سوریان می گویند کت و شلوار بپوش که جای مهمی قرار است برویم. اتومبیل تشریفات آمده دنبالت. کاغذی به دستش می دهند، می گویند زود حفظ کن الان آقای دکتر میاد». خودش البته سال 91 در گفت و گو با «باشگاه خبرنگاران» پاسخ دقیقی به سؤال خبرنگار نداد و تنها گفت: «این مسأله سیاسی نبود»! سال 93 اما در یک برنامه تلویزیونی گفت تقدیم مدال تصمیم من نبود و مربی اش –محمد بنا- سال پیش افشا کرد که مدال سوریان را اجباری اهدا کردند. حاشیه های شیرین را هم می شود در زندگی اش پیدا کرد. در بازگشت از المپیک لندن اعلام کرد هدایایی را که به او بدهند تقدیم زلزله زدگان آذربایجان شرقی می کند و 100 میلیون تومان هدیه را به این کار اختصاص داد. هرچند پیش از آن و با حضور در بازار طلا فروشان در کنار علیرضا دبیر کمک 5 میلیارد تومانی را جمع کرده بود.
فرق شهرت و محبوبیت
شهرت را به خوب و بد تقسیم می کند. یعنی بیزار است از شهرت کاذبی که او را به ورطه حاشیه ها بکشاند اما از محبوبیت استقبال می کند. دوست دارد مشهور اما محبوب مردم باشد تا حاشیه های مشهور شدن به زندگی خصوصی اش آسیبی نزند.
آنقدر حواسش به زندگی خصوصی اش هست که وقتی مستند سازان چینی خواستند برای ساخت فیلمی از زندگی او به زندگی خصوصی اش سرک بکشند دست رد به سینه آنها زد.«سوریان» که دانشگاه رفته و رشته تربیت بدنی خوانده است از فضای مجازی فقط و فقط به وبلاگ نویسی علاقه دارد و صفحاتی را که در شبکه های اجتماعی به نام او وجود دارد ، جعلی می داند. فوتبال دوست هم هست و خودش را طرفدار سرخابی می داند! نخستین مربی اش «حاج عبدالله زارع» را بالاتر از مربی یک پدر دلسوز و معلم می داند جوری که بعد از چند بار قهرمانی جهان هم زیر نظر او تمرین می کرد.
خوب شد حاج عبد الله نبود
«بنا» دیروز گفت: «حمید آدمی نیست که بتواند پشت سر یکی دیگر برود و نفر بازنده باشد. کشتی اول را که می بازد ویران می شود». اینکه آقای خاص کشتی درست می گوید یا غلط به کنار، من اما دوست دارم هنوز که هنوز است مثل قهرمان افسانه ای روس –کارلین- در تعریف از حمید بگویم « او بهترین است و نظیر ندارد» یا مانند بسیاری از کارشناسان سرشناس کشتی جهان «سوریان» را نابغه ای بدانم که حتی نحوه اجرای برخی فنون را در کشتی متحول کرد. فراموش نکنیم نابغه ها هم گاهی از نابغه بودن خسته می شوند. «حمید» در ریو انگار خسته بود... راستی می دانید درست یک روز مانده به اینکه «حمید» در برزیل روی تشک برود ، حاج عبدالله در 90 سالگی از دنیا رفت؟ پیرمرد نماند شاید چون توی این سن و سال تحمل اینجور زمین خوردن شاگرد اعجوبه اش را نداشت. الان به این صرافت افتادم که آیا حمید در «ریو» از فوت استادش خبر داشت؟ وقتی که با چشمهای پر اشک فقط دو جمله گفت: معذرت می خوام...حیف بد تمام شد... با ما و خبرنگار بود یا با روح «حاج عبدالله»؟




نظر شما